تبلیغات
اگر می خواهی بهترین معلم باشی ،بهترین شاگرد باش
وبلاگافکت نوار وضعیت
تخته سیاه - حكایت معلم و كودكان
وبلاگافکت نوار وضعیت
بازدید : مرتبه
تاریخ : چهارشنبه 24 فروردین 1390

حكایت معلم و كودكان

كودكان مكتب از درس و مشق خسته شده بودند. با هم مشورت كردند كه چگونه درس را تعطیل كنند و چند روزی از درس و كلاس راحت باشند. یكی از شاگردان كه از همه زیرك تر بود گفت: فردا ما همه به نوبت به مكتب می آییم و یكی یكی به استاد می گوییم چرا رنگ و رویتان زرد است؟ مریض هستید؟ وقتی همه این حرف را بگوییم او باور می كند و خیال بیماری در او زیاد می شود. همه شاگردان حرف این كودك زیرك را پذیرفتند و با هم پیمان بستند كه همه در این كار متفق باشند و كسی خبرچینی نكند.

فردا صبح كودكان با این قرار به مكتب آمدند. در مكتب خانه كلاس درس در خانه استاد تشكیل می شد. همه دم در منتظر شاگرد زیرك ایستادند تا اول او داخل برود و كار را آغاز كند. او آمد و وارد شد و به استاد سلام كرد و گفت : خدا بد ندهد؟ چرا رنگ رویتان زرد است؟استاد گفت: نه حالم خوب است و مشكلی ندارم، برو بنشین درست را بخوان. اما گمان بد در دل استاد افتاد. شاگرد دوم آمد و به استاد گفت : چرا رنگتان زرد است؟ وهم در دل استاد بیشتر شد. همین طور سی شاگرد آمدند و همه همین حرف را زدند. استاد كم كم یقین كرد كه حالش خوب نیست. پاهایش سست شد به خانه آمد، شاگردان هم به دنبال او آمدند. زنش گفت چرا زود برگشتی؟ چه خبر شده؟ استاد با عصبانیت به همسرش گفت: مگر كوری؟ رنگ زرد مرا نمی بینی؟ بیگانه ها نگران من هستند و تو از دو رویی و كینه، بدی حال مرا نمی بینی. تو مرا دوست نداری. چرا به من نگفتی كه رنگ صورتم زرد است؟زن گفت: ای مرد تو حالت خوب است. بد گمان شده ای.استاد گفت: تو هنوز لجاجت می كنی! این رنج و بیماری مرا نمی بینی؟ اگر تو كور و كر شده ای من چه كنم؟زن گفت : الآن آینه می آورم تا در آینه ببینی، كه رنگت كاملاً عادی است.استاد فریاد زد و گفت: نه تو و نه آین هات، هیچكدام راست نمی گویید. تو همیشه با من كینه و دشمنی داری. زود بستر خواب مرا آماده كن كه سرم سنگین شد، زن كمی دیرتر، بستر را آماده كرد، استاد فریاد زد و گفت تو دشمن منی. چرا ایستاده ای ؟زن نمی دانست چه بگوید؟ با خود گفت اگر بگویم تو حالت خوب است و مریض نیستی، مرا به دشمنی متهم می كند و گمان بد می برد كه من در هنگام نبودن او در خانه كار بد انجام می دهم. اگر چیزی نگویم این ماجرا جدی می شود. زن بستر را آماده كرد و استاد روی تخت دراز كشید. كودكان آنجا كنار استاد نشستند و آرام آرام درس می خواندند و خود را غمگین نشان می دادند. شاگرد زیرك اشاره كرد كه بچه ها یواش یواش صداشان را بلند كردند. بعد گفت : آرام بخوانید صدای شما استاد را آزار می دهد. آیا ارزش دارد كه برای یك دیناری كه شما به استاد می دهید این قدر درد سر بدهید؟استاد گفت: راست می گوید. بروید. درد سرم را بیشتر كردید. درس امروز تعطیل است. بچه ها برای سلامتی استاد دعا كردند و با شادی به سوی خانه ها رفتند. مادران با تعجب از بچه ها پرسیدند: چرا به مكتب نرفته اید؟ كودكان گفتند كه از قضای آسمان امروز استاد ما بیمار شد.مادران حرف شاگردان را باور نكردند و گفتند: شما دروغ می گویید. ما فردا به مكتب می آییم تا اصل ماجرا را بدانیم.كودكان گفتند: بفرمایید، برویید تا راست و دروغ حرف ما را بدانید. بامداد فردا مادران به مكتب آمدند، استاد در بستر افتاده بود، از بس لحاف روی او بود عرق كرده بود و ناله می كرد، مادران پرسیدند: چه شده؟ از كی درد سر دارید؟ ببخشید ما خبر نداشتیم.استاد گفت: من هم بیخبر بودم، بچه ها مرا از این درد پنهان باخبر كردند. من سرگرم كارم بودم و این درد بزرگ در درون من پنهان بود. آدم وقتی با جدیت به كار مشغول باشد رنج و بیماری خود را نمی فهمد.

مثنوی معنوی



ارسال توسط م منصوری
آرشیو مطالب
نظر سنجی
شماچه راه های را برای افزایش اطلاعات آموزگاران مفید تر میدانید





امکانات جانبی

شارژ ایرانسل

دانلود

دانلود

دانلود

قالب وبلاگ

اخبار سینما

خرید پستی

شادشاپ

فروشگاه اینترنتی ایران آرنا